vasistas

phobia a spectacle

Πρόκειται για μια παράσταση που συνδυάζει δύο ακραίες αισθητικές γραμμές: την –όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική και αποστειρωμένη- πραγματοποίηση μίας διάλεξης, και την δημιουργία ενός ιδιαίτερου οπτικό-ακουστικού περιβάλλοντος που απευθύνεται άμεσα στις αισθήσεις.

 

Πριν τις τελικές πρόβες και τη δημιουργία του Phobia: ένα θέαμα το Μάιο στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας σε φιλοξενία του Εθνικού Θεάτρου (5 έως 30 Μαΐου), πραγματοποιήθηκαν διαφορετικοί χρόνοι και χώροι εργασίας σε μορφή residencies: στο Βερολίνο (Phobia: 1), στη Σαντορίνη (Phobia: 2), στη Μασσαλία, στο χώρο L’Eolienne σε συνεργασία με το Θέατρο Bernardines, (Phobia: 3).


Παραγωγή 2010

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Σύλληψη /Δραματουργία / Μουσική: vasistas
Συνεργασία στη δραματουργία : Λάμπρος Χρυσογονίδης
Σκηνικός χώρος: Έυα Μανιδάκη
Κοστούμια : Παύλος Θανόπουλος
Συνεργασία στην κίνηση : Σοφία Μαυραγάνη
Φωτισμοί : Τάσος Παλαιορούτας

 

Με τους: Ariane Labed | Ευθύμη Θέου | Naima Carbajal | Πέτρο Σταθακόπουλο | Αργυρώ Χιώτη

 

Κοινωνίες του ελέγχου. Κάθε πόλη έχει την το κέντρο της, περιφέρειά της, κάθε ένας μας τα σημεία αναφοράς του, τις διαδρομές, τις γειτονιές, μία ζωή οργανωμένη σε ζώνες ασφαλείας. Αναζητώντας την ισορροπία και την ασφάλεια. Αναζητώντας συγκεκριμένα πλαίσια δράσης. Υπακούοντας σε νόμους και κανόνες. Ακολουθώντας τις απαιτήσεις των καιρών. Φυσική ροή των πραγμάτων: όσο τα πλαίσια αυτά παγιώνονται, όσο αποκρυσταλλώνονται τόσο στεγνώνουν από την στείρα επανάληψη, τον κορεσμό των κανόνων, την στατικότητα της ενέργειας. Όσο η εξουσία (με την έννοια του «οι περισσότεροι») επιδιώκει ολοένα και περισσότερο έλεγχο σε φυσικό, ψυχολογικό και συναισθηματικό επίπεδο. Όσο ο ίδιος αυτός άνθρωπος μέσα στο πλαίσιο που ο ίδιος αναζήτησε να ενταχθεί ασφυκτιά, γιατί οι διέξοδοι είναι όλο και λιγότερες, γιατί νομίζει ότι το τρένο τρέχει γρήγορα κι αυτός μένει πίσω, γιατί γενικά και ειδικά η πραγματικότητα (με την απαιτητικότητά της) τον ξεπερνά και τον ρουφά, γιατί άλλα ήθελε κι άλλα κάνει, ή δεν κάνει τίποτα, σ’ αυτές τις κοινωνίες όπου το θέαμα γενικώς μοιάζει να είναι παντού και πιο ισχυρό από ποτέ. Όλα «υπό θέαση», όλα σε ένα «φαίνεσθαι». Οδεύοντας αψήφιστα και ασυναίσθητα προς τον αυτοματισμό σε όλα τα επίπεδα. Σε μία πραγματικότητα όπου η προσομοίωση μοιάζει πιο αληθινή από το πραγματικό. Εκεί όπου (ακόμα και στην αρρώστια μας ) πρέπει να είμαστε «κάπως» και να συμπεριφερόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αποδεχόμενοι τον έλεγχο και την καθοδήγηση / καθορισμό ήσυχα. Σ’αυτήν την πραγματικότητα βλέπω τον καθένα μας σαν σωληνάριο οδοντόκρεμας κλειστό, που το πιέζεις, το πιέζεις, κι αυτό ελλείψει άλλης διεξόδου, σκάει σε τυχαία, ακατάστατα σημεία, ανοίγοντας ρωγμές απ’ όπου ξεχύνεται ανεξέλεγκτη κι ελεύθερη η ουσία. Κάπως σαν αυτές τι ρωγμές στο σωληνάριο αντιμετωπίζουμε τις φοβίες στην παράσταση. Σαν ρωγμές σε ένα συμπαγές όλο, συναγερμό του σώματος που προσπαθεί να μας δείξει (να θέσει «υπό θέαση») ή να μας πει ότι: «κάτι δεν πάει καλά….». Ευτυχώς. Σημαίνει τουλάχιστον ότι κάπου υπάρχει ζωή.